Archive for Οκτώβριος 2010

Ζωηρές αντιθέσεις

Ζωηρές αντιθέσεις

 

Ζωηρές αντιθέσεις

Οι πονηροί και οι πλεονέκτες τιμωρούνται και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή. Εδώ τους βασανίζει η αγωνία για την αιώνια καταδίκη τους, η υποψία των άλλων και η ίδια η αμαρτία, που καταστρέφει την ψυχή τους. Στην άλλη ζωή μάλιστα οι τιμωρίες τους είναι αβάσταχτες. Από το άλλο μέρος οι δίκαιοι, ό,τι και αν υποφέρουν εδώ, είναι ευτυχισμένοι γιατί δεν τους λείπει η μακάρια ελπίδα. Η βεβαιότητα μάλλον για τ’ αμέτρητα αγαθά της αιωνιότητας, όπως ακριβώς τα βρήκε ο φτωχός Λάζαρος. Μη πιστέψετε πως μόνο ο Λάζαρος είχε πληγές και καρκινώματα. Πληγιασμένος ήταν και ο πλούσιος εκείνος. Γεμάτος έλκη ψυχικά, βρωμερώτερα από τα σωματικά. Και όπως τα σκυλιά γλύφανε τις πληγές του φτωχού Λαζάρου, εκείνου γλύφανε οι δαίμονες τα φρικτά αμαρτήματα. Και όπως ο ένας πεινούσε από ψωμί, ο άλλος πεινούσε και δεν γεύθηκε ποτέ του τη νοστιμιά της αρετής. Μ’ αυτές τις σκέψεις ας έχουμε μεγαλύτερη πνευματικότητα και ας βλέπουμε ποια είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού. Όποιον ο Θεός αγαπά τον παιδεύει και δίνει μάστιγες υπομονής σ’ εκείνον που τον έχει για παιδί του.

(Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

«ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω:
Μηνύματα από το Ευαγγέλιο
Σύντομα ερμηνευτικά και διδακτικά σχόλια Αγίων Πατέρων επί των Κυριακάτικων Ευαγγελικών περικοπών… (24/1/2010)

ΠΗΓΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΊΟΥ

Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου

Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου Αρχική: Αρχική σελίδα \ Διάφορα Θέματα \ Γέροντες και μορφές της Ορθοδοξίας \ Π. Μάρκελλος Καρακαλληνός \ Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου † ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ ΚΑΡΑΚΑΛΛΗΝΟΥ Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου1 «Νεφέλη γαρ Κυρίου ην επί της Σκηνής ημέρας, και πυρ ην επ’ αυτοίς νυκτός εναντίον παντός Ισραήλ». (Έξοδος κεφ. μ’ 36) Δέσποινα Θεοτόκε, το κειμήλιον των αρετών, η σκέπη και η καταφυγή πάντων των Χριστιανών, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς εκ των ορατών και αοράτων εχθρών. Θεοτόκε Παρθένε, η των ουρανών Πλατυτέρα, εσύ είσαι η κλίμαξ ην ο Ιακώβ εθεάσατο. Δια των ιδικών σου πρεσβειών ανερχόμενοι οι Άγγελοι αναφέρουν εις τον Άγιον Θεόν τας προσευχάς των Χριστιανών. κατερχόμενοι δε μεταφέρουν εις αυτούς την χάριν και τας δωρεάς Αυτού. Νεφέλη οδηγούσε και εσκέπαζε τους Ισραηλίτας όταν εβάδιζον εις την έρημον και νεφέλη εκάλυπτεν την Σκηνήν του Μαρτυρίου. Όλα αυτά όμως ήσαν τύπος και σκιά της χάριτος του Θεού2. Όταν όμως ο ήλιος της δικαιοσύνης, ο Ιησούς Χριστός εσκήνωσεν εν σοι, δια της ενσάρκου οικονομίας αυτού, τότε εσύ Θεοτόκε έγινες η φωτεινή Σκηνή του Αγίου Πνεύματος, φωτίζουσα, σκέπουσα, περιθάλπουσα και οδηγούσα τον νέον Ισραήλ εις τον Παράδεισον, εις την Βασιλείαν των ουρανών. Πώς να μη σε ευχαριστήσωμεν Πάναγνε διότι με την αστραπόμορφον Σκέπην σου πλημμυρίζεις τας ψυχάς των ευσεβών Χριστιανών με θεία νοήματα; Εσύ Παναγία μας, ως φιλόστοργος Μήτηρ στολίζεις τις ψυχές μας δια των πολλών σου χαρίτων και τας καθιστάς ευαρέστους ενώπιον του Αγίου Θεού. Η αισχύνη της ψυχικής γυμνότητος δια των πολλών σου χαρίτων καλύπτεται. δια του ιερού σου Μαφορίου3 σκεπάζεις τις ψυχές μας αι οποίαι στερούνται ενδύματος γάμου και δεν ημπορούν να εισέλθουν εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Πολυύμνητε Κόρη, το ταμείον των θείων δωρεών μη παρίδης τας δεήσεις των πτωχών δούλων σου. Κάθε ψυχή στερουμένη έργων αγαθών προς Σε ανατρέχει. επιποθούσα δε της θείας Χάριτος προς Σε καταφεύγει. Εσύ είσαι η σκέπη και η ευπρέπεια πάντων των εις Σε προστρεχόντων. Η ευσπλαχνία σου Θεοτόκε, ωσάν θάλασσα ανεξάντλητος επικαλύπτει πάντας τους αμαρτωλούς και επιχέει προς τους δεομένους ιάματα των ψυχών και των σωμάτων. Κάθε ψυχή, εφ’ όσον επικαλείται την βοήθειάν σου Δέσποινα, όσον άμορφη κι αν έχη κατασθή ένεκα της αμαρτίας δεν θα παραμείνη εις την ακοσμίαν αυτής, αλλά αι πρεσβείαι σου θα ελκύσουν επ’ αυτήν την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Άνευ των ιδικών σου πρεσβειών και της ιδικής σου προστασίας και Σκέπης ουδείς λυτρούται εκ των ακαθάρτων λογισμών και ουδείς αναβαίνει άνευ των θερμών δεήσεών σου προς τον Θεόν και Πατέρα ημών. Ω θαυμαστή πρεσβεία πάντων των Ορθοδόξων Χριστιανών! Των προφητών εκπλήρωμα, Αποστόλων δόξα, Μαρτύρων εγκαλλώπισμα, της Παρθενίας το καύχημα και παντός του κόσμου πανθαύμαστος Σκέπη! Ως όρνις σκέπασον υπό τας αγίας πτέρυγάς σου και περιφρούρησον τα πιστά τέκνα σου, Θεοτόκε Παρθένε. Καθ’ ημέραν πράττομεν τα πονηρά και παροργίζομεν τον δίκαιον Θεόν. Ένεκα των πολλών αμαρτιών μας, υποπίπτομεν εις πολλούς πειρασμούς και θλίψεις. «Πολλαί αι θλίψεις του αμαρτωλού» (Ψαλ. λα’ 10). Πρόφθασον Δέσποινα και δώρησαι μετάνοιαν εις την πατρίδα μας και περίσκεπε αυτήν εκ των επαπειλούντων αυτήν εχθρών. «Εκύκλωσαν με κύνες πολλοί συναγωγή πονηρευομένων περιέσχον με» (Ψαλ. κα’ 17). Δεν θα υπήρχωμεν επί της γης Θεοτόκε, εάν δεν προέφθανον αι πρεσβείαι σου να εξευμενίσουν τον Άγιον Θεόν, προς τον οποίον καθ’ ημέραν αμαρτάνομεν. Παναγία μας, η παραμυθία πάντων των ευσεβών Χριστιανών, λύτρωσαί μας εκ της επικειμένης ημίν δικαίας του Θεού παιδεύσεως. Σκέπε πάντοτε εκ πάσης απειλής ημάς Δέσποινα, ότι μετά Θεόν τας ελπίδας σοι αναθέμεθα. Ταις της Πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου πρεσβείαις, της ακαταμαχήτου ημών προστασίας, σώσον την κληρονομίαν σου Κύριε, ίνα απροσκόπτως και ελευθέρως δοξάζομεν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Σου, εις το οποίον πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν. μ.μ. 1-10-94 Απολυτίκιον ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος Της Σκέπης σου την χάριν, ανυμνούμεν Παρθένε. ην εν τω πανσέπτω ναώ σου εφήπλωσας τοις πάσι. το θαύμα εκπλήττει πάντα νουν, πώς θείον σου μαφόριον σεμνή, εφηπλούτο πανταχόθεν τοις πιστοίς, τη αίγλη αστραπηφόρον. Χάρις τη αντιλήψει σου Αγνή, χάρις τη θεία Σκέπη σου. Χάρις τη προμηθεία σου, μόνη Πανάχραντε. 1. Η εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου μας υπενθυμίζει την ένδοξον αυτής φανέρωσιν εν Βλαχέρναις, την οραθείσαν υπό του Αγίου Ανδρέου και του μαθητού αυτού Επιφανίου. Η Υπεραγία Θεοτόκος δορυφορουμένη υπό των Αγίων Αγγέλων, χειροκρατουμένη δε υπό του Τιμίου Προδρόμου και Ιωάννου του Θεολόγου εισήλθε εις το μέσον του Ναού και κλίνασα το γόνυ αυτής προσηύξατο επί πολλήν ώραν, ραίνουσα με δάκρυα το Θεοειδές αυτής πρόσωπον, υπέρ των πιστών τον Μονογενή αυτής Υιόν δυσωπούσα. Εγερθείσα έπειτα η Θεοτόκος εισήλθεν εις το Άγιον Βήμα και λαβούσα εκ της Αγίας Σορού το Μαφόριον αυτής ήλθε προ του Βήματος και σεμνοπρεπώς δια των αχράντων αυτής χειρών εφήπλωσεν επάνω του περιεστώτος λαού και εσκέπασεν αυτούς. Όταν δε η Κυρία Θεοτόκος ανέβαινεν εις τους ουρανούς η θεία Σκέπη ολίγον κατ’ ολίγον επήρθη, η οποία ήταν η Χάρις αυτής, εκδηλουμένη δια του ιερού αυτής Μαφορίου, φυλαττομένου εις τον Ναόν των Βλαχερνών. Δια της εορτής αυτής ευχαριστούμεν την Παναγίαν μας, την Προστάτιδα ημών, δια την φανερωθείσαν προς το Χριστιανικόν γένος ευσπλαχνίαν αυτής και δεόμεθα προς αυτήν εκτενώς, ίνα πάντοτε ευσπλάχνως σκέπη ημάς τους αιτούντας την Σκέπην αυτής. Ως Θεομητορική εορτή η Αγία Σκέπη καθιερώνεται τον Ι’ αιώνα επί Λέοντος του Σοφού. Εις τον νεώτερον όμως Ελληνισμόν η προστασία της Αγίας Σκέπης εκδηλώθηκε ιδιαίτερα εις το έπος του 1940. Γίνεται νεφέλη δια να κρύψη τον στρατό μας εις τα βουνά της Βορείου Ηπείρου και απλώνει το «Μαφόρι» της αγάπης και σκεπάζει τους αγωνιστάς της τιμής και του δικαίου. 2. «Η νεφέλη γαρ εγένετο σκιάζουσα επ’ αυτοίς ημέρας, εν τω εξαίρειν αυτούς εκ της παρεμβολής» (Αριθμοί κεφ. α’ 34). 3. Μαφόριον ή ωμοφόριον: Η Δέσπονα Θεοτόκος με το Μαφόριον εκάλυπτεν την ιεράν αυτής κεφαλήν και τους ώμους. Ήτο δε χρώματος κοκκίνου προς ένδειξιν της ακηράτου αυτής παρθενίας. Δια τούτο και οι ζωγράφοι ιστορούν τας παρθένους αγίας Μάρτυρας με κόκκινον Μαφόριον, τας υπάνδρους με λευκόν και τας μοναζούσας με μαύρον. (Βλέπε και Βασιλειών β’ κεφ. ιγ’. σχετικήν ιστορίαν με την Θάμαρ, θυγατέρα του Δαβίδ….) «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω: Οι Εμφανίσεις της Παναγίας Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Ελλάδος, ί να γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας… (15/10/08) Η Αγία Σκέπη Του Αρχιμ. Μελετίου Βαδραχάνη.Γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου την εορτή της αγίας Σκέπης… (26/10/2010)

ΠΗΓΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

῾H κρίση τῆς οἰκονομίας ὡς κρίση τοῦ ἡγούμενου λόγου

H κρίση τῆς οἰκονομίας ς κρίση τοῦ γούμενου λόγου

 

Τοῦ Γιώργου Καστρινάκη

 

 

«Έχουμε δείξει στὴν Ἱστορία μας, οἱ Ἕλληνες, ὅτι στὶς δύσκολες καμπὲς ξαναβρίσκουμε τὸ πρόσωπό μας, ὁπότε ξεπερνᾶμε τὰ προβλήματα.» Γι’ αὐτὸ μποροῦμε νὰ εἴμαστε, λοιπόν, αἰσιόδοξοι καὶ γιὰ τὴν τρέχουσα περίσταση ἀνάγκης;

 

Θὰ γινόταν, ἂς ὑποθέσουμε, νά ’ταν πράγματι ἔτσι.

 

Μεσολαβεῖ ὅμως, σήμερα, μιὰ κρίσιμη διαφορὰ ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες δοκιμασίες: Τότε, ἡ πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου ὑποδείκνυε τὴ λύση τοῦ προβλήματος. Τώρα,ὡστόσο, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ προτείνει εἶναι τὴν ἀναπαραγωγή του – διὰ τῆς δικαιώσεως, ἁπλούστατα, τῶν αἰτίων τὰ ὁποῖα τὸ προκάλεσαν.

 

Ἂν θελήσουμε νὰ παρακολουθήσουμε τὰ γεγονότα στὸ πλαίσιο μιᾶς λογικῆς ἀλληλουχίας κατανοήσεων, τὸ πρῶτο ποὺ ὀφείλουμε νὰ ξεκαθαρίσουμε εἶναι τί ἀκριβῶςζητᾶμε νὰ ἑρμηνεύσουμε: Ἀντικρύζουμε, ἄραγε, μπροστά μας μιὰ κρίση οἰκονομικὴ ἢ διαβλέπουμε μιὰ κρίση κοινωνική;

 

Δύσκολα θὰ βρεθεῖ συμπολίτης μας ποὺ νὰ μὴν ἀναγνωρίζει τὸ δεύτερο. Κι ὅμως: Οἱ ἴδιοι ἐτοῦτοι πολίτες παραχωροῦν τὰ πρωτεῖα σέ ἕναν δημόσιο λόγο… καφετηριακῶνπροδιαγραφῶν, ὁ ὁποῖος (βέβαιος ὅτι οἱ «συνειδήσεις» διαπλάθονται ἀπὸ τὶς «δομές» – ὄχι τὸ ἀντίθετο – ) δακτυλοδείχνει ὡς ἔνοχο τὸ «κράτος» καὶ μαίνεται ἐναντίον τῶνδιαχειριστῶν του.

 

Ἀπὸ κοντά, ἕνας ὁλόκληρος λαὸς μέμφεται τοὺς πολιτικούς – μὰ γιατί ἐπιτέλους; Λογικά, ἐπειδὴ δὲν ἔλαβαν ἐγκαίρως τὰ ἀπαραίτητα (περιοριστικὰ) μέτρα. Γιὰ τὰ ὁποῖα,ὅμως, ὅποτε κάποιος ὑπεύθυνος ταγὸς ἀποτολμοῦσε νὰ τὰ διανοηθεῖ, τὸν τρομοκρατοῦσαν – ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν δημοσιογράφων, καὶ μέσῳ αὐθημερὸνδιεκπεραιουμένων δημοσκοπήσεων – διὰ τοῦ καταλογισμοῦ ἑνὸς ἀκαριαίου πολιτικοῦ κόστους καὶ τὸν ὑποχρέωναν ἐσπευσμένως νὰ τὰ ἀνακαλέσει!

 

Μὲ ἁπλούστερες λέξεις, ἡ κοινωνία μέμφεται (κι ἀπαιτεῖ τιμωρία!) τοὺς πολιτικούς της ἐκπροσώπους ἐπειδὴ ἐκεῖνοι πολιτεύονταν δημοκρατικά – ὅπως, ἐξ ἴσου παράλογα, μέμφεται τὸ κράτος της ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὸ ἐνεργεῖ ὡς σάρκα ἐκ τῆς σαρκός της. Ἀκόμα χειρότερα: Τὸ ἰδιοτελέστερο (μά, συνάμα, κι ἐξαλλότερα διαμαρτυρόμενο) τμῆμα τοῦπλήθους καταγγέλλει τὸ κράτος ὅταν, ἀκριβῶς, αὐτὸ ἐπιζητεῖ μιὰ δικαιότερη κατανομὴ τῶν βαρῶν (ἡ Ἐφορία, π.χ., μισεῖται ἁπλῶς καὶ μόνο ἐπειδή… ὑφίσταται).

 

Θὰ ξεπεράσουμε, ἐν τέλει, τὸ πρόβλημα! Ἀλλὰ μόνο ἐὰν ὁ κυρίαρχος λόγος ρθε πάνω π’ αὐτὸ καὶ ἀρχίσει νὰ ἐντοπίζει, πραγματικές, τὶς αἰτίες του. Τί θὰ συμβεῖ,ὡστόσο, ἐὰν ὁ λόγος αὐτὸς ἐξακολουθήσει νὰ ἐνεργεῖ ὡς (ὄχι ἁπλῶς συστατικὸ τῆς κρίσης, ἀλλὰ ὡς) ἡ καθοριστικότερη αἰτία του;

 

Πρόκειται, συγκεκριμένα γι τὴν στία γύρω π’ τὴν ποία ἐξακολουθοῦμε νὰ περιδινιζόμαστε σήμερα.

 

Κι εἶναι δύσκολοι οἱ καιροί, ἀσφαλῶς, γιὰ πολλοὺς ἀπὸ μᾶς. Μὰ ἀξίζει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἶναι πολὺ δυσκολότεροι, εἰδικά, γιὰ τοὺς φορεῖς τοῦ καθηγούμενουλόγου. Διότι αὐτ ποὺ ξελίσσεται νώπιόν μας εἶναι κατάρρευση νς λόκληρου προτύπου κοινωνικῆς νάπτυξης, τὸ ποο θεμελιώθηκε σὲ αὐτὸνκριβς τὸν γούμενο λόγο.

 

Στὴν οὐσία της,  ν λλάδι οἰκονομικὴ κρίση δὲν εἶναι παρὰ κρίση κείνης τῆς νοοτροπίας ποία εἶχε καταξιώσει ς «ζωὴ» τὴ «μαγκιά»: Τῆς νοοτροπίας ὅτιπροκύπτει ἁπλὸ νὰ γίνει ἕνα ἄτομο ἢ μιὰ κοινωνία οἰκονομικὰ ἐπιτυχημένη – ἀρκεῖ μοναχὰ ν καταστεῖ θικάσυνείδητη.

 

Πόσο μακριὰ μπορεῖ νὰ φτάσει ἕνας κόσμος μὲ τέτοια νοοτροπία ἔχει καταστεῖ ὁρατό, πλέον, διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Ὡς μόνη διαφυγή, ὁπότε, γιὰ τὴν κυρίαρχη ἀντίληψηἀπομένει ἡ ἀποκρυβὴ τοῦ ἐξόφθαλμου: Ἐφ’ ᾧ καὶ ἀρχίζει νὰ ἐπιδεικνύει ὡς αἰτίες τὰ ἀποτελέσματα – δηλαδὴ νὰ σπέρνει τὴ σύγχυση ὅσο καὶ νὰ διασφαλίζει τὴνἀνατροφοδοσία τοῦ ἀδιεξόδου.

 

Σὲ τελευταία ἐννόηση, ἡ κατάρρευση τῆς Ἑλλάδας τοῦ σήμερα δὲν εἶναι παρὰ ἡ κατάρρευση τῆς ἐσχάτως ἐπιλεγόμενης «νέας» Ἑλλάδας (κατ’ ἐπιδεικτικὴν ἀντιδιαστολὴπρὸς τὴν «παλαιά»). Τῆς Ἑλλάδας τοῦ Νέου Ἀνθρώπου ἢ ἀνθρωποθεοῦ. Δηλαδὴ τῆς ἑλληνικῆς ἐκδοχῆς τοῦ ἀνθρωποειδώλου τῆς Νεωτερικότητας.

 

Ἡ ὁποία ἑλληνικὴ ἐκδοχή, σημειωτέον, διόλου δὲν πολείπεται τῆς διεθνοῦς ὁμολόγου της. Ὅλως ἀντιθέτως, πρωτοπορε καθὼς ὁ παρ’ ἡμῖν ἐκσυγχρονισμὸς προβαίνειἐξτρεμιστικότερος τοῦ ἀρχετύπου του: Μιὰ ἐξ ἴσου παράλογη κοινωνικὴ κρίση ὅσο ἡ ἡμεδαπὴ, ὁ λοιπὸς ἀνεπτυγμένος κόσμος (κατὰ τούτη τὴν ἀνάγνωση) θὰ τὴν βιώσει -ἁπλῶς – ἐλάχιστες δεκαετίες μεταγενέστερα.

 

Πόσο μᾶλλον ὅταν ὅλες οἱ οἰκονομετρικὲς «σταθερὲς» ποὺ ἐπιλέγονται νὰ «παγκοσμιοποιηθοῦν» εἶναι ἐκεῖνες ποὺ ὑπακούουν στὴν ἀντικοινωνικότερη λογική: Ἡ ἑλληνικὴκρίση – ἂς διακρίνουμε – ἔχει πολὺ εἰδικότερες αἰτίες ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκή. Ἀκόμα καὶ χωρὶς τὴν ἑλλαδική τους ἐπίταση, πάντως, οἱ προδιαγραφὲς τῆς ἀποσυγκρότησηςκεῖνται, αὐτούσιες, ὡς οἰκονομικὸ «Σύνταγμα» τῆς δυτικοευρωπαϊκῆς ἑνοποίησης – δηλαδὴ ὡς πνεῦμα καὶ γράμμα τῆς περιώνυμης Συνθήκης τοῦ Μάαστριχτ (1992).

 

Ἐκεῖ ὅπου τέθηκαν οἱ βάσεις γιὰ ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ θ θυσιάζει τὴν ξιοπρέπεια τῶν νθρώπων γιὰ χάρη τῆς εὐημερίας τῶν ριθμν. Ἡ νεοφιλελεύθερη, δηλαδή,συνταγὴ γιὰ τὴν ἄρθρωση μιᾶς κοινωνίας τῶν

«δύο τρίτων».

 

Ὁ «νεοφιλελευθερισμὸς» ἐτοῦτος ἐμπεριεῖχε κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀντιστροφὴ τῆς ἔννοιας τῆς ἐλευθερίας: Ἐμπεριεῖχε τὸν πυρήνα ἐκείνου τοῦἀντι-ανθρωπισμοῦ ποὺἐπιφυλλάσσεται ὡς ἀθέατη ἐντελέχεια ἑνὸς πολιτισμοῦ μὲ ἐφαλτήριο ὁρόσημο τὸνἀντι-θεανθρωπισμό.

 

Ἐπιφανειακὴ προβολὴ μιᾶς ἐνσυνείδητης (στὶς τάξεις τῶν ἰθυνόντων) προσχώρησης στὸν μύχιο δαιμονισμὸ τῆς ἀνθρώπινης βούλησης.

ΠΗΓΗ  ΑΛΛΗ ΟΨΗ

 

 

 

 

 

 

 

Η ΧΕΙΜΑΡΑ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ ΠΗΓΗ TOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος (Οδοιπορικό 1913 – Απελευθέρωση – Αυτονομία)

Ο ΡΕΝΕ ΠΥΩ

Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ

ΠΗΓΗ TOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Rene Puaux

Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος

(Οδοιπορικό 1913 – Απελευθέρωση – Αυτονομία)

Πρόλογος – Σχόλια – Χρονικό: Αχ. Γ. Λαζάρου

Μετάφραση: Α. Αχ. Λαζάρου

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ONLINE ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Χειμάρρα, 8 Μαΐου

Αυτή η εντύπωση της εναγώνιας παρακλήσεως που τόσο με συγκίνησε στα άλλα χωριά, στη Χειμάρρα εξαλείφθηκε τελείως. Οι Χειμαρριώτες δεν υπέφεραν από τον τουρκαλβανικό ζυγό γιατί είχαν εξασφαλίσει προνόμια. Εδώ και αιώνες είχαν σχηματίσει ένα είδος κράτους εν κράτει. Μία ελληνική 126 περιοχή με αυτονομία, την οποία η τουρκι κή κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχθεί. Η επαρχία της Χείμαρρας περιλαμβάνει επτά χωριά:Χειμάρρα, Κήπαρο, Βουνό, Δρυμάδες, Παλάσσα, Πυλιόρι και Κουβέτσι με 12.000 κατοίκους, οι οποίοι πληρώνουν στην Υψηλή Πύλη συνολικά 16.000φράγκα το χρόνο. Αυτός ο φόρος γινόταν δεκτός με ευγνωμοσύνη, επειδή η Υψηλή Πύλη πίστευε πως απαιτώντας παραπάνω δεν θα έπαιρνε τίποτε απολύτως. Μ’ αυτές τις συνθήκες οι Χειμαρριώτες, πραγματικοί Έλληνες127 από αιώνες, δεν έδειχναν καμιά ανησυχία για το μέλλον. Εάν η ευρωπαϊκή διπλωματία ήθελε να τους προ σαρτήσει στο βασίλειο του Εσσάτ πασά ή του Κεμάλ πασά ή οποιουδήποτε άλλου φανταστικού Αλβανού μονάρχη, εκεί νοι θα συνέχιζαν πολύ απλά την ανεξάρτητη πολιτική του παρελθόντος. Εκεί όπου η οθωμανική αυτοκρατορία απέτυ χε να επιβάλει τους νόμους της, ο βασιλιάς του Σκουτάρι είχε πολύ λίγες πιθανότητες να επιβάλει τους δικούς του.

Ο ΛΟΧΑΓΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΣΠΥΡΟΜΙΛΙΟΣ

Δεν θα μπορούσα να διηγηθώ εδώ την ιστορία της Χειμάρρας από τον 15οαιώνα, όταν οι Χειμαρριώτες αποτέλε σαν, με τη γαλανόλευκη σημαία, τα χρώματα των Ελλήνων, ένα επίλεκτο σώμα στα στρατεύματα του Γεωργίου Καστριώτη128, ο οποίος μαχόταν ενάντια στους σουλτάνους. Η Χει μάρρα ήταν τότε μία επαρχία διπλής σπουδαιότητας. Ο Αλή πασάς κατόρθωσε με τη μέθοδο του αφανισμού και της τρο μοκρατίας να εξισλαμίσει129 μερικά χωριά από την άλλη πλευρά του βουνού. Παρ’ όλα αυτά, η επαρχία εξακολουθού σε να αποτελεί έως το 1833 ξεχωριστή ελληνική επισκο πη130. Μέχρι σήμερα οι Χειμαρριώτες με την παλικαριά τους (και είναι πάρα πολύ καλοί σκοπευτές, όπως οι Ελβε τοί)έχουν απολαύσει το προνόμιο να οπλοφορούν, να μην πληρώνουν έγγειο φόρο και καπνικό φόρο και απαλλάχθηκαν από τους τελωνειακούς δασμούς.

Αυτοκυβερνώνται με το αρχέγονο σύστημα της δημογεροντίας (λαϊκή γερουσία). Οι οκτώ αρχαιότεροι στα χωριά απονέμουν τη δικαιοσύνη και διοικούν την κοινότητα. Για τις υποθέσεις που αφορούν ολόκληρη την επαρχία οι δημογέροντες συγκεντρώνονται στο κυριότερο χωριό της Χειμάρρας και αυτός ο πατριαρχικός θεσμός αρκεί για να εξασφαλίσει την τάξη και την ηρεμία.

Τα τελευταία χρόνια, η τουρκική κυβέρνηση, η οποία ποτέ δεν είχε κανέναν αντιπρόσωπο στην επαρχία, έκρινε ότι για λόγους γοήτρου έπρεπε να στείλει κάποιον. Και πράγματι επέσπευσε την αποστολή έπαρχου, χότζα, δικα στή, εισαγγελέα, δύο γραμματέων για τους δύο προηγούμε νους κυβερνητικούς υπαλλήλους, μερικών χωροφυλάκων και δύο τηλεγραφητών. Τα άτομα αυτά έμεναν στην είσοδο του χωριού σε δύο κτίρια που κτίστηκαν αποκλειστικά γι’ αυτά και ήλθαν σε επαφή με τον πληθυσμό, που αποδέχθηκε την παρουσία τους με σχετική ευκολία, δεδομένου ότι δεν ήταν καθόλου ενοχλητικά. Φοβισμένοι από την αδιάφορη στάση των Χειμαρριωτών οι Τούρκοι υπάλληλοι δεν το κουνούσαν από το κατάλυμά τους, αρκούμενοι να πληροφορούν τους προϊσταμένους τους στην Κωνσταντινούπολη για τα φιλελ­ληνικά αισθήματα των διοικούμενων τους. Κάποτε έφτανε κάποια διαταγή φυλακίσεως κάποιου Χειμαρριώτη αλλά μπροστά στην αδυναμία πραγματοποιήσεως της, ο δυστυχής έπαρχος αναφερόταν στα Ιωάννινα και η υπόθεση τελείωνε εκεί.

Οι Χειμαρριώτες έδειχναν πλήρη αδιαφορία για την παρουσία των τουρκικών αρχών. Στο εξωτερικό γράφονταν στα ελληνικά προξενεία. Πολλοί από αυτούς ήταν Έλληνες αξιωματικοί και παρά την ιδιότητα αυτή επέστρεφαν στην Χειμάρρα, για να επισκεφθούν τα σπίτια τους. Πάντως η κατάσταση ήταν λεπτή γι’ αυτούς γιατί και η συνεχής ανυ ποταξία κρύβει κινδύνους. Όταν μάλιστα αποφασίστηκε η στρατολογία των χριστιανών στον τουρκικό στρατό, 700 νέοι Χειμαρριώτες προτίμησαν την ξενιτιά (πολλοί απ’ αυτούς ήρθαν στη Γαλλία, και ιδίως στο Σαιν-Ετιέν με τα μεταλλουργεία), παρά να κρύβονται από τις τουρκικές αρχές. Όλοι όμως αυτοί, τη στιγμή της κηρύξεως του πολέ μουεπέστρεψαν για να καταταχθούν στον Ελληνικό131 στρατό.

Η άνοδος των Νεότουρκων στην εξουσία δεν άλλαξε καθόλου την κατάσταση αλλά μετέβαλε την τακτική.

Ο νέος έπαρχος επεδίωξε να μεταστρέψει τα φιλελλη νικά αισθήματα των Χειμαρριωτών προσπαθώντας να τους εξηγήσει τα πλεονεκτήματα της ένωσης τους με τον Ισμαήλ Κεμάλ132 και τους Αλβανούς ενάντια στην Υψηλή Πύλη. Η απόπειρα απέτυχε. Οι Χειμαρριώτες δεν άκουγαν παρά μονάχα τη φωνή ενός από τους συμπατριώτες τους, από στρατου Έλληνα αξιωματικού, του Σπύρου Σπυρομήλιου133, του Βενιζέλου των Κρητών της Ηπείρου. Σύμφωνα μ’ αυτήν δεν έπρεπε να υπάρχει παρά μόνο ένα πολιτικό δόγμα στη Χειμάρρα: η ένωση με την Ελλάδα. Κανένας άλλος συν δυασμός δεν μπορούσε να υπάρξει. Μήπως οι δωρεές των Χειμαρριωτών που είχαν πλουτίσει στη Ρωσία και την Αίγυπτο, αυτές οι κληροδοσίες των εκατοντάδων χιλιάδων φράγκων για την Εκκλησία και τα ελληνικά σχολεία της Χειμάρρας, μήπως είχαν γίνει για να υποστηρίξουν τις μηχανορραφίες του Τουρκαλβανού έπαρχου;

Τις πρώτες μέρες του περασμένου Οκτωβρίου, ο έπαρχος γνωστοποίησε με τον κ. Ανδρέα Δήμα —αρμόδιο για τις επαφές μεταξύ των κατοίκων και των τουρκικών αρχών — ότι η Τουρκία καλούσε στα όπλα όλους τους πολίτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η απάντηση σε αυτή την ανακοίνωση ήταν η γενική αδιαφορία. Ταυτόχρονα οι Χειμαρριώτες πείστηκαν ότι ο πόλεμος δεν θα αργούσε να ξεσπάσει. Διότι σ’ αυτή την πλευρά της Ηπείρου οι ειδήσεις φτάνουν σπάνια και δύσκολα και ο Τούρκος τηλεγραφητής δεν ανεκοίνωνε τα τηλεγραφήματα που έπαιρνε από τα Ιωάννινα.

Μια μεγάλη κινητοποίηση παρατηρήθηκε στη Χειμάρρα. Γέμισαν τις φυσιγγιοθήκες και περίμεναν. Την 18η του μηνός, ώρα 6 το απόγευμα, ο τηλεγραφητής άφηνε να διαρρεύσει η είδηση της κηρύξεως του πολέμου, την οποία είχε μόλις λάβει. Την 19η η είδηση επιβεβαιώθηκε επίσημα. Είδαν τότε να κατεβαίνουν απ’ το βουνό οι λίγοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι Τούρκοι χωροφύλακες, που είχαν διασκορπιστεί, και να συγκεντρώνονται σε αυτό που οι εδώ Έλληνες ονομάζουν Καστέλλο, τα δύο κτίρια της πλατείας στα ριζά του χωριού. Συγκεντρώθηκαν εκεί καμιά σαρανταριά άνθρωποι. Για ένα μήνα, ενώ ο πόλεμος μαινόταν στη Θράκη, τη Μακεδονία και τη νότια Ήπειρο, στη Χειμάρρα ζούσαν εν αναμονή. Τρεις Τούρκοι κατέβαιναν κάθε πρωί στην αγορά για να προμηθευτούν λαχανικά και κρέας και επέστρεφαν στο Καστέλλο, όπου οι άλλοι περνούσαν ζωή φυλακισμένων.

Κατά το διάστημα αυτό, οι Χειμαρριώτες ζούσαν με τα μάτια στραμμένα στη θάλασσα προς τη μεριά της Κέρκυρας. Ο κ. Ιωάννης Σπυρομήλιος, που επέστρεψε την 6η Νοεμβρίου στη Χειμάρρα, ανακοίνωσε ότι ο αδελφός του ετοίμαζε κάτι, αλλά ο ίδιος δεν γνώριζε ούτε τη σπουδαιότητα ούτε την ημερομηνία.

Την 18η Νοεμβρίου, ώρα 8 το πρωί, ο κ. Ιωάννης Σπυρομήλιος, ο οποίος κοιμόταν ακόμα (στο δωμάτιο μάλιστα όπου γράφω το κείμενο τούτο) άκουσε φωνές. Η γυναίκα του πήδησε από το κρεβάτι και ανοίγοντας το παράθυρο έμαθε από τη γειτόνισσα πως είχαν φθάσει πλοία και πως είχε ακούσει και μια κανονιά.

Ο κ. Σπυρομήλιος έτρεξε στο μπαλκόνι του σαλονιού απ’ όπου χαίρεται τη γενική θαυμάσια θέα του όρμου. Πράγματι είδε τρεις κανονιοφόρους στο νότιο φυσικό ορμίσκο, που οι Έλληνες ονομάζουν Ποταμό. Όλο το χωριό βρισκόταν στο πόδι, ζητωκραυγές ανταλλάσσονταν μεταξύ των χωρικών που κατηφόριζαν προς την παραλία από τα σκαλοπάτια και τις βυζαντινές καμάρες. Όλη αυτή την ώρα, αγωνία κυριαρχούσε στο τουρκικό κατάλυμα.

Ο Ανδρέας Δήμας μαζί με δύο γέροντες τους επισκέφθηκε. Ο ένας μάλιστα από τους Τούρκους, που τυχαία βρέθηκε στο γειτονικό ύψωμα του Αγίου Θεοδώρου, είχε έλθει για να δώσει το σήμα συναγερμού. Οι σαράντα υπάλληλοι του σουλτάνου βγήκαν από το Καστέλλο και συσκέπτονταν ποια κατεύθυνση να ακολουθήσουν, για να διαφύγουν. Ο κ. Δήμας τους διαβεβαίωσε, και ιδιαίτερα το γραμματέα του εισαγγελέα, ο οποίος έκλαιγε, πως οι Έλληνες δεν θα τους έκαναν κακό134. Μισή ώρα αργότερα ακούγονταν αλλεπάλληλοι πυροβολισμοί. Είναι το έθιμο αυτής της χώρας να εκδηλώνεται η χαρά με πυροβολισμούς. ( Έχω και εγώ πείρα αυτής της συνήθειας. Χθες σε μια προσπάθεια να ξεκουραστώ, καμιά εικοσαριά πατριώτες, όταν πληροφορήθηκαν την παρουσία μου, κατέβηκαν από το βουνό όπου είχαν ανεβεί εσπευσμένα ακούγοντας το θόρυβο από κάποια αλβανική συμπλοκή, ήρθαν και άδειασαν τα τουφέκια τους κάτω από τα παράθυρα μου.) Η άφιξη των 200 Κρητικών και Ηπειρωτών εθελοντών του Σπυρομήλιου είχε κορυφώσει τον ενθουσιασμό.

Οι Τούρκοι επέστρεψαν βιαστικά σε ένα από τα κτίρια του Καστέλλου (το οποίο χρησιμοποιείται τώρα ως στρα τώνας των ελληνικών αποσπασμάτων). Μόνο οι δύο τηλε γραφητές προσπάθησαν να προβάλουν κάποια αντίσταση και πυροβόλησαν κατά των ερχομένων. Οι τουρκικές αρχές και οι χωροφύλακες δεν παραδίδονταν παρά μόνο σε απόσπασμα τακτικού ελληνικού στρατού, το οποίο εκπροσώπησαν ένας αξιωματικός του ναυτικού και λίγοι ναύτες, τους οποίους εσπευσμένα αναζήτησαν για την εκπλήρωση αυτής της δια δικασίας. Οι κατ’ ευφημισμόν αρχές του σουλτάνου ύστερα από μερικά χρόνια άκαρπης προσπάθειας έπαψαν να υπάρ χουν στην Χειμάρρα. Οι χωροφύλακες, οι τρεις δικαστές, ο εισαγγελέας, ο μουφτής και ο γραμματέας του, ο ταμίας και ο γραμματέας του, ο ένας από τους τηλεγραφητές (ο άλλος είχε σκοτωθεί), ο τελωνειακός και ο γιατρός στάλθηκαν στην Κέρκυρα. Όσο για τον έπαρχο εδώ και δύο εβδομάδες είχε φύγει…

Η αποστολή όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει. Στα αλβανικά χωριά βλέποντας τις πρώτες αποτυχίες του ελλη νικού στρατού στην επίθεση κατά των Ιωαννίνων πήραν θάρρος. Πίστευαν ότι δεν θα έφταναν ποτέ οι  Έλληνες ως αυτούς. Την 1η Δεκεμβρίου στο Πυλιόρι, την 3η Δεκεμ βρίου στα Λόγαρα, την 9ηΦεβρουαρίου πάλι στο Πυλιόρι, όπου χρειάστηκε να συγκρουστούν.

Στην πρώτη συμπλοκή οι Έλληνες είχαν 7 νεκρούς και 5 τραυματίες, στη δεύτερη πέντε νεκρούς και δύο τραυματίες και στην τρίτη δύο νεκρούς και δώδεκα τραυματίες. Οι τουρκικές απώλειες είναι άγνωστες. Η εξιστόρηση των μαχών, ειδικά στη μεσογειακή λεκάνη, έχει εύκολη την αριθμητική υπερβολή. «Ήμασταν 350 ενάντια σε 3.500!» μου έλεγαν καθώς απο λαμβάναμε τον καφέ μας κατά τον τουρκικό τρόπο.

Αφού δεν είμαι ο Ξενοφών135 αυτής της εποποιίας, από τις διάφορες ιστορίες που μου διηγήθηκαν θέλω να συγκρατήσω δύο ανέκδοτα. Κατά την τελευταία σύγκρουση, εκείνη της 9ης Φεβρουαρίου, ο τακτικός τουρκικός στρατός έστειλε από το Δέλβινο 500 άνδρες και δύο κανόνια. Το μουλάρι που μετέφερε το πρώτο έπεσε σε έναν γκρεμό. Το δεύτερο το έκλεψαν οι Αλβανοί σ’ ένα χωριό, όπου είχε σταθμεύσει το τουρκικό απόσπασμα. Το αρπακτικό ένστικτο των Αλβανών αποδείχθηκε ισχυρότερο από το στρατιωτικό καθήκον!136

Όταν δόθηκε η ίδια αυτή μάχη, στη Χειμάρρα δεν είχαν μείνει παρά μόνο τρία πρόσωπα. Όλοι οι άλλοι, γυναίκες και παιδιά, βρίσκονταν μαζί με το στρατό στο βουνό. Και ήταν οι γυναίκες που μετέφεραν τα πολεμοφόδια.

Σήμερα στην επαρχία αυτή υπάρχουν 2.000 άνδρες του τακτικού στρατού, που υποστηρίζονται από όλους τους εθε λοντές. Όλοι οι άνδρες —-ανεξαρτήτως ηλικίας— οπλοφορούν. Σε μία συνομιλία που είχα με ένα ηλικιωμένο παλικάρι, που φορούσε φουστανέλα —εθνικό ένδυμα137—, μου δήλωσε: «Είμαι εξήντα πέντε χρονών μα θέλω να ζήσω μέχρι την τελική ένωση μας με την Ελλάδα και κρατώ ακόμα καλά το τουφέκι μου». Και μου έτεινε ένα μάνλιχερ138, προειδοποιώντας με: «Είναι γεμάτο!».

Όλες αυτές τις αναμνήσεις, όλα αυτά τα ανέκδοτα μου τα διηγούνται στο σαλόνι του Ιωάννη Σπυρομήλιου. Καναπέ δες και καρέκλες είναι κατά μήκος των τοίχων, στους οποίους κρέμονται παλαιές εικόνες του βασιλιά και της βασίλισσας της Ελλάδας, καθώς και του Σαντί Καρνό139 δίπλα σε αναρίθμητες οικογενειακές φωτογραφίες. Πάνω σε μια κλειστή πόρτα είναι ζωγραφισμένη στον ασβέστη με γαλάζιο χρώμα η ελληνική γενεαλογία των Σπυρομήλιων και απέναντι, σαν σε διάζωμα, μια αρχαϊκή τοιχογραφία της Κέρκυρας, της εποχής των Βενετών, κοσμεί τον τοίχο.

Στο σαλόνι είναι συγκεντρωμένοι προύχοντες, στρατιωτικοί, άνθρωποι των οποίων το βλέμμα σπιθίζει ευφυΐα και πονηριά. Μου απευθύνουν το λόγο στα γαλλικά. Αυτή την ώρα κρατώ στο χέρι μου ένα μικρό τριαντάφυλλο, το οποίο ένας νεαρός βοσκός, ο Μήλιος Μπολάνος140, πήγε να κόψει για μένα στο λόφο του Αγίου Μιχαήλ και μου το πρόσφερε, με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης, όταν έβγαινα από το Καστέλλο.

Σημειώσεις:

126. Την περιοχή ο Πυώ αποκαλεί αβίαστα ελληνική, αλλά οι Αλβανοί σήμερα αρνούνται την ελληνικότητα της.

127. Επανέρχεται ο Πυώ στους κατοίκους της Χείμαρρος και με φυσικότητα εκπληκτική διακηρύσσει ότι είναι Έλληνες, μάλιστα πραγ ματικοί. Βλ. και Φ. Μιχαλόπουλου, «Χειμάρρα, κοιτίδα του ανατολικού αρματολισμού», Nεα Εστία 29 (1941) 176-179.

128. Βλ. Καρτάλη, Ιά., 8. Ελληνική Επιτροπή Σπουδών ΝΑ Ευρώπης – Κέντρο Σπουδών ΝΑ Ευρώπης, Συμβολή στη Βαλκανική Βιβλιογραφία, Επιμ. – Πρόλογος Τ.Π. Γιοχάλα, Αθήνα 1987, 317. Άχ. Γ. Λαζάρου, Βόρειος Ήπειρος, 26-27.

129. Φαίνεται περίεργο. Διότι κατά (Βάθος ο Αλή πάσας δεν δια κρινόταν για την πίστη του, μολονότι προσποιόταν τον μπεκτασή.

130. Κατά την Ελευθερία Νικολαΐδου, Οι κρυπτοχριστιανοί της Σπαθίας, 27, «μεγάλη έκταση πήραν οι εξισλαμισμοί ύστερα από το θάνατο του Αλή πάσα».

131. Οι Βορειοηπειρώτες είτε ελληνόφωνοι είτε αλβανόφωνοι και γενικά οι απανταχού Αρβανίτες σε όλους τους πολέμους έσπευσαν να βοηθήσουν την πατρίδα τους. Βλ. Κ. Χρ. Χρήστου, Αγωνιστές του ‘21 περιοχής τέως δήμου Πλαταιέων (Συμβολή στη νεότερη ιστορία των χωριών),. Αθήνα 1984, 80 κ.ε.

132· Άλλοτε ο ίδιος πίστευε ότι είναι προτιμότερη «μια Ελλάς φίλη και σύμμαχος από μία Ιταλία που εποφθαλμιά την Αλβανία, έτοι μη να στραγγαλίσει την ελευθερία των Αλβανών». Πβ. Σπ. Στούπη, Ηπειρώτες και Αλβανοί. Η προσφορά της Ηπείρου προς το έθνος. Εκδόσεις ΙΒΕ, Ιωάννινα 1976, 104.

133. Ο Σπ. Σπυρομήλιος (1864-1930) είναι ο αρχηγός της Χειμάρρας κατά την εξέγερση των Χειμαρριωτών κατά των Τούρκων το 1913.

134. Φανερώνει την ανωτερότητα των Ελλήνων στη μεταχείριση των αδυνάτων.

135. Ο πρώτος στην ιστορία πολεμικός ανταποκριτής!

136. Η έννοια του καθήκοντος επικεντρωνόταν στο πλιάτσικο, στη λεία, στα κλοπιμαία.

137. Αυτός είναι ο ορθός ορισμός.

138. Και μάννλιχερ. Είναι οπισθογεμές επαναληπτικό όπλο αυτό ματης οπλίσεως, που οφείλει το όνομά του στον εφευρέτη του Αυστριακό μηχανικό και οπλομηχανικό Φερδινάνδο φον Μάννλιχερ (1848-1904).

139. Της ονομαστής γαλλικής οικογένειας της Βουργουνδίας. Γεννήθηκε το 1837 και δολοφονήθηκε από τον Ιταλό αναρχικό Καζέριο. Διετέλεσε το 1887 πρόεδρος της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

140. Υπάρχει τοπωνύμιο, όρμος της ΒΑ Κερκύρας, Μπολάνα.

ΠΗΓΗ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

Μπροστάρης Ο Αρχιεπίσκοπος

Συνεδρίαζε για δεύτερη μέρα σήμερα Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010 η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρεία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Romfea.gr» ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, εξέφρασε την ανησυχία του για το θέμα της αποχριστιανοποίησης της Ελλάδος. Συγκεκριμένα Μητροπολίτης της Κεντρικής Ελλάδος μιλώντας στην «Romfea.gr», τόνισε, ότι  «μετά από προσωπική πρόταση του Αρχιεπισκόπου αποφασίστηκε  η ειδική Συνοδική επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος να μελετήσει τα βιβλία των Θρησκευτικών, της Ιστορίας και των Νεοελληνικών Κειμένων.»

«Επίσης, αποφασίστηκε η Ιερά Σύνοδος να κάνει διάβημα προς το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, ώστε να διορθωθούν τα εν λόγω βιβλία», πρόσθεσε στην «Romfea.gr» ο Μητροπολίτης.

Για το εν λόγω θέμα μίλησε στην Ιεραρχία και ο Μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός, ο οποίος φαίνεται να είπε ότι «Όλα αυτά τα οποία γίνονται, είναι γιατί η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της ηθικής κρίσης. Η οποία ηθική κρίση οφείλετε, στο ότι δεν υπάρχει Παιδεία…» Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Γερμανός ανέφερε, ότι «αρχίζει η Κυβέρνηση και γκρεμίζει το υπόβαθρο της Παιδείας, διότι δεν έχει μέσα τα Θρησκευτικά την και την Ιστορία της Πατρίδας μας…»

Πολλοί ήταν εκείνοι οι Μητροπολίτες που εξέφρασαν και αυτοί την ανησυχία τους, όσον αφορά την αφαίρεση του Σταυρού από την Ελληνική σημαία, όχι από το κοντάρι αλλά από το ύφασμα.

Αφού η συζήτηση είχε προχωρήσει πήρε το λόγο και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καισαριανής κ. Δανιήλ, ο οποίος απευθυνόμενος προς τον Αρχιεπίσκοπο μεταξύ άλλων τόνισε: «Βεβαίως και να το κάνουμε αυτό το πράγμα με τα βιβλία, απλώς εγώ θα ήθελα να σας ενημερώσω, ότι όταν είχε γίνει κάτι παρόμοιο επί προκατόχου σας, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο μας έστειλε μια αρνητική απάντηση και μας είπε, ότι δεν έχει κανένα λόγο η Ιερά Σύνοδος για τα θέματα αυτά»

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος απαντώντας στον Μητροπολίτη Καισαριανής κ. Δανιήλ, τόνισε: «Δεν πειράζει Άγιε Καισαριανής, εμείς θα κάνουμε την δουλειά μας!»

Τέλος, να αναφερθεί, ότι Μητροπολίτης της Πελοποννήσου απευθυνόμενος προς τον Αρχιεπίσκοπος τόνισε ότι «Μακαριώτατε, στα πρόβατα υπάρχει πάντα ένας ποιμένας, έτσι και στην Εκκλησία πρέπει να υπάρχει ένας που πρέπει να είναι μπροστάρης και να βγαίνει μπροστά. Και εδώ είστε εσείς Μακαριώτατε! Εσείς θα δημιουργήσετε τις υποθέσεις, εσείς είστε εκείνος ο οποίος θα χαράξει τον δρόμο και εμείς θα ακολουθήσουμε…»

ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΜΦΑΙΑ

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ